دیدی دلبرک جان...؟ دیدی پس زده شدی...؟ دیدی هر چقدر در گوشش آوار عشق و عاشقی خواندی باز برای من نوشت...؟ باز به من فکر کرد...؟ دیدی نشد، نتوانستی مرا از ذهنش بیرون کنی...؟ دلبرک جان که نقش استامینوفن را خوب بازی کردی، دیدی مخدرش من بودم...؟ و جایش گذاشتم... برای تو... برای امثال تو ها... دختر که نباید اینقدر مطیع باشد... اینقدر خنگ... دختر که نباید با هم جنس خودش به جنگ بلند شود... زمین خوردی دلبرک جان...؟ باید زمین می خوردی تا بفهمی...؟ بارها خواستم برایت بگویم... بگویم که اینقدر خودت را نزن کوچه علی چپ... بگویم اینقدر ساده نباش... اینقدر احمق... اما آنقدر غرق شده بودی که ... که ترجیح دادم هیچ نگویم... هیچ نگویم از عز و جزهایش برای برگشتم که باورت شود ، این همان شاهزاده نیست... باورت شود... مردها خیلی بهتر از من و تو حساب کتاب می کنند... اما نگفتم... که دلت نگیرد... که مقصر نشوم... که ... اما می بینی زمانه به تو گفت... زمانه برای آدم هایی شبیه تو همیشه درس دارد... + صدایش در گوشم می پیچد که می خواند... + هنوزم همونم، یکم مبتلاتر... هنوزم همونی، یکم بی وفاتر...